birdenizmasalı

     Kasımda Aşk Başkadır

         Bütün eylül yağmur yağsın istedim. Yağmadı. Ekim geldi, Güneşli havalar… Ve kasım… O kadar güzel yağdı ki yağmur… Tam istediğim gibi… Yağmuru pencerelerde izledim. Cama ince ince değişini… Yağmurda yürüdüm, ıslandım, şemsiye almadım, arabaya binmedim. İyi  ki yağdı. Su gibi güzel bir şey yok. Değdiği her şeyi nasıl da güzelleştiriyor.

        Günün birinde yine, yağmurun -bardaktan boşanırcasına derler ya- güzel güzel yağdığı bir öğle sonrasında bir çay bahçesindeydim. Yanımda sevdiğim bir arkadaşım. Gözleri boncuk boncuk bakan… Böğürtlenleri çok seven bir arkadaşım… Emine. Dedim ki ona: ‘ Baksana ne güzel bir mevsim bu sonbahar. Her yer kahverengi. İnsanı içine çağırıyor.’ Sararmış yapraklar rüzgârda ordan oraya savrulurken biz de savruluyorduk. Kalbimiz hızlı hızlı atıyordu o yıllarda. Gençlik, güzellik işte…

            Çaylarımız sıcacık, elimizde edebiyat dergileri…Emine’nin gözleri ışıklı… Benimse hem ışıklı hem hüzünlü…Ya da evet, buğulu…Sonra karşıda yalnız bir adam. Daha önceden görmüşlüğüm var onu. Kendi kendine konuşan, gülen, ağlayan…Deli. Bu kelimeyi hiç hoş bulmuyorum. Üniversitede eski edebiyat dersinde öğrenmiştim ilk o kelimeyi, söylemesi çok hoş gelirdi: ‘Meczup’ diyelim biz ona. İşte  bu meczup adama  rastladık  parkta. Üç kişiydik.

         Ne yiyordu bilmiyorum ama yanına gelen kara kocaman bir köpeğe de verince, köpek  ön ayaklarıyla omuzlarına atladı ve yüzünü yalamaya başladı bu yalnız adamın.  Nasıl da mutluydular…. Sait Faik’in hikâyelerinden çıkıp gelen kahraman olmuşlardı bir anda karşımda.  ‘'Hayvanların içinde insanoğlu dilini en anlayan, anlar görüneni köpektir. Birçok kelimeleri anlar da. İnsanoğlu ile arasındaki lügatçe öteki hayvanlarınkinden bir hayli zengindir. Köpek çocuğun sözlerini anlamış, susmuştu. Çocuk şarkıya başladı. ‘Karakolda ayna var ayna var ,Kız kolunda damga damga var, Gözlerinden bellidir Karabaş ,Sende de bana sevda var .
Köpeğe eğildi onu hırpalarcasına okşadı.
Bende de sana sevda var!’   dedi'’ diyordu ya Sait Faik. İşte o an , meczup ‘çocuk’ olmuştu gözümde, köpek ‘Karabaş’… Yanımda fotoğraf makinem olsaydı keşke ,dedim. Bunun hikâyesi yazılır dedim Emine’ye.

          Yine günün birinde bu fotoğrafı buldum  bir yerlerde. Heyecanlandım. Küçük şeyler mutlu ediyordu beni, heyecanlandırıyordu. O günün hatırasına ve meczupla karabaşın dostluğuna bir gönderme olsun dedim.

         Yazımı tamamlarken de aklıma ‘Kasımda Aşk Başkadır’ geldi. Bir film adı. Az bir şey hatırlıyorum  ama. Filmden aklımda kalanlar,Savrulan sarı yapraklar… Solgun güzel bir kadın… Hayat  bir film şeridi değil mi zaten? Biz de onun oyuncuları…

          Aşksa muamma. İlle de bir insana mı duyulurdu aşk. Karabaşla Meczup…Tuhaf bulan insanlardaydı bence asıl tuhaflık…

          Kasımda aşk başkadır,işte…